« فرهاد » در بیستون مراد نمی جوید ؛

زیرا بر آستانه ی « خسرو »،

بی تیشه ای به دست کنون سر سپرده است .

در تلخی و تداوم و تکرار لحظه ها ،

آن شور عشق

                 ـــ عشق به « شیرین » را،

از یاد برده است .

دیدم در آن کویر درختی غریب را

بی برگ و بار ، زیر نفس های آفتاب

ابری رسید و درخت دلشاد پرسید :

« ای ابر ، ای بشارت باران !

« آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت ؟!

بسوخت !

اگر واسه جمع کردن جرأت و شهامت برای پیگیری آرزوهات

 امروز و فردا میکنی ، زود دیر میشه

اگر برای ترک عادت های بد منتظر موقعیت مناسب تری هستی ، زود دیر میشه

اگر برای شاد کردن دل های دیگران دنبال بهانه هستی ، زود دیر میشه

اگر امروز که سلامت هستی ، شاکر نباشی ، زود دیر میشه

اگر برای دلجویی از یک دل شکسته سریع کار نکنی ، زود دیر میشه

اگر برای گفتن جمله ی دوستت دارم دنبال فرصتی ، زود دیر میشه .

پس منتظر چی هستی ؟ زود باش کاری کن آخه زود دیر میشه !

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی ، روی تو را کاش می دیدم .

شانه بالا زدنت را 

                       ــ بی قید ــ

و تکان دادن دستت که ،

                      ــ مهم نیست زیاد ــ

و تکان دادن سر را که ،

                      ــ عجیب !

                            عاقبت مُرد ؟

                                    افسوس !

کاش که می دیدم

 زنی در حال عبور او را دید . او را به داخل فروشگاه برد و برایش لباس و کفش خرید

 و گفت: مواظب خودت باش کودک پرسید: ببخشید خانم شما خدا هستید؟

زن لبخند زد و پاسخ داد: نه من فقط یکی از بنده های خدا هستم .

کودک گفت:می دانستم با او نسبت دارید !

ـــ خنده زد و گفت :

ـــ « ای دریغ ، دیگر بهار رفته و نمی آید .

گفتم :« پرنده ؟

گفت :

« اینجا پرنده نیست .

« اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست .

گفتم :« درون چشم تو ... ؟

گفت :

« هرگز نشان ز باده ی مستی دهنده نیست .

« اینجا به جز سکوت ، سکوتی گزنده نیست .