من از نهایت تاریکی

و ازنهابت شب حرف می زنم

اگر به خانه ی من آمدی

برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

بهار آمده است

و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت »

پرنده از لب ایوان پرید ، مانند پیامی پرید و رفت

پرنده کوچک بود

پرنده فکر نمی کرد

پرنده روزنامه نمی خواند

پرنده آدمها را نمی شناخت

پرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود

روی شعرم ستاره می بارد

در زمستان در شب کاغذ ها

پنجه هایم جرقه می کارد

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

به خط های سپیدی که از هم دورند

دیگر خیال سبقت ندارم

بیا به هم بپیوندیم ...

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریکی شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام

گیسوان تو پریشان تر از اندیشه ی من

گیسوان تو شب بی پایان

من هنوز از اثر عطر نفسهای سرشار سرورم

کاشکی پنجه ی من

در شب گیسوان تو

راهی می جست ...

چراغ چشم ها در انتظار است

بار هر بیابانی را سواری است

غبار این بیابان بی سوار است

                    ***

درون سینه ام صد آرزو مرد             

گل صد آرزو نشکفته پژمرد

دلم بی روی او دریای درد است

همین دریا مرا در خود فرو برد

به وسعت تمام سالهایی

که تنهایی ای پر از عشق داشتم

سالهایی که برای گفتنش

هر بار به لکنت عمیق افتاده ام

و در بین این همه واژه

عاجز بودم

از یک بار گفتن عشق ...